কবিৰ কামনা

-দেৱকান্ত বৰুৱা

মই কবি, গাওঁ গান, শব্দৰ সপোন সাজোঁ
        লিখো যে কৱিতা,
ফুল আৰু পখিলাৰ বিচাৰি চাওঁ
        প্ৰেমৰ ৰজিতা |

দূৰণিৰ বননিত প্ৰাণৰ হিল্লোল কঁপে,
        পুৱতি তৰাই,
সৰগৰ সিপাৰৰ অপল্পপ জেউতিৰ
        সংকেত জনায় |

কলঙ-পাৰৰ এই দূবৰিত আকাশৰ
        বিচাৰোঁ তুলনা,
সৰি পৰা শেৱালিৰ কোমল সুবাসে মোক
        কৰেহি উন্মনা|

বকুল ডালত সউ সখিয়তী পখীটিৰ
        কৰুণ বিননি,
মোৰ ই অন্তৰ ভৰি আকাশ উপচি পৰে
        তাৰ প্ৰতিধ্বনি |

মই যি কৱিতা ৰচোঁ, গানৰ ভাষাৰে গাওঁ
        প্ৰাণৰ বিননি,
কোনোবা জোনাক নিশা তৰুণ হিয়াত তাৰ
        লাগেনে কঁপনি ?

দাপোনত মুখ চাই আপোন ৰূপত মুগ্ধা
        কোনো ৰূপহীৰ,
পৰেনে মনত বাৰু এফাঁকি কৱিতা এই
        বিৰহী কবিৰ ?

বিফল-যৌৱনা কোনো গাভৰুৱে নেভাবেনে
        কোন সেই কবি,
ছন্দৰ তুলিৰে আঁকে অশ্ৰুক্লান্ত জীৱনৰ
        সোনোৱালী ছবি ?

মাটিৰ চাকিটি মোৰ উৰণীয়া বা লাগি
        হঠাতে নুমায়,
প্ৰীতিৰ বতাহে মোৰ আকাশী তৰাৰ হায়
        হিয়া নকঁপায় !

কি বিচাৰো প্ৰতিদান? কঙাল হৃদয়ে মোৰ
        বিচাৰে কি ধন?
হাঁহিৰ বিজুলী এটি, দুটুপি চকুলো ভৰা
        এযুৰি নয়ন |

Leave a Reply