দুখন তপোবন,      তাৰে এখনি মাটিত লাগি থকা; ৰূপৰ চমক লাগি      কণা হয় চকু- ওচৰক দূৰ কৰে,      দূৰক ওচৰ,           তাত দেহাটোকে দেখে মনোহৰ |

বতাহত পাৰলিৰ গোন্ধ আহে, টোপনিয়ে হেঁচা মাৰি ধৰে, আনখন স্বগৰ্ৰ সীমাত;      তাত চকুলোৰে গা ধুই      ভোগে আঁঠু লয়;

স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱীৰ সীমা;      নাই তাত দেহৰ গৰীমা ভোগৰ বুৰঞ্জী হয় শেষ; ৰূপৰাণী সন্যাসিনী-বেশ |