Categories

Ajit Boruah (2)
Ambikagiri Raichoudhury (5)
Amulya Barua (1)
Ananda Chandra Agarwala (2)
Aniruddha Dev (1)
Atulchandra Hazarika (2)
Benudhar Rajkhowa (1)
Bhabananda Dutta (1)
Bhaben Barua (3)
Bhagawatiprasad Baruah (1)
Bhairab Ch. Khataniar (1)
Binanda Chandra Baruah (1)
Birendranath Barkataki (1)
Birendranath Bhattacharyya (1)
Chandra Kumar Agarwala (2)
Chandradhar Barua (1)
Dandinath Kalita (1)
Debakanta Barua (2)
Devachandra Talukdar (1)
Dharmeswari Devi Baruahni (1)
Dimbeswar Neog (2)
Durgeswar Sharma (6)
Ganesh Gogoi (1)
Gopaldev (1)
Hari Barkakati (1)
Hemchandra Goswami (1)
Hiren Bhattacharyya (2)
Hiren Gohain (1)
Hirendra Nath Dutta (3)
Hiteshwar Barbarua (1)
Homen Borgohain (2)
Indreswar Borthakur (1)
Jamuneswari Khataniar (1)
Janjegyaswar Sharma (1)
Jatindranath Duara (7)
Jyotiprasad Agarwala (2)
Kamalananda Bhattacharyya (1)
Keshab Mahanta (1)
Keshavdas Kayastha (1)
Krishnaprasad Agarwala (1)
Lakhminath Phukan (2)
Laxminath Bezbarua (4)
Mahendra Borah (2)
Mahim Bora (1)
Mahim Borah (2)
Mitradev Mahanta Adhikari (1)
Mofijuddin Ahmed Hazarika (1)
Nabakanta Barua (1)
Nabakanta Baruah (4)
Nalinibala Devi (3)
Nilamani Phukan (3)
Nirmalprobha Bordoloi (1)
Padmadhar Chaliha (1)
Padmanath Gohainbarua (1)
Padmanath Sharma (1)
Parbati Prasad Barua (1)
Prasannalal Choudhury (1)
Raghunath Chowdhary (4)
Ram Gogoi (1)
Ratnakanta Barkakoti (5)
Sameer Tanti (1)
Sananta Tanti (1)
Snghadutta Dev Adhikari (1)
Soiladhar Rajkhowa (2)
Srimanta Sankardev (1)
Surya Kumar Bhuyan (4)
Thaneswar Hazarika (2)
Umeschadra Choudhary (1)

শাপমুক্তা – ডিম্বেশ্বৰ নেওগ

ডিম্বেশ্বৰ নেওগ || ১৯০০-১৯৬৬

শাপমুক্তা
উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!
কামত আতুৰ প্ৰেমিক সন্ন্যাসী এদিন সন্ধিয়া দিলেহি দেখা|
বুঢ়া লুইতৰ তৰংগে-তৰংগে, বিজুলীৰ যেন সোঁত অংগে অংগে
কিনো আচৰিত!গছ-গছনিত জিলিকি উঠিল ৰূপালী লেখা,-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

ই কি! শৰতৰ পূৰ্ণ শশধৰ! ওঁঠত কিহৰ মদিৰা ভৰা?
কিহৰ কাৰণে মতলীয়া হই আহিছে সঙ্গী সহস্ৰ তৰা?
নৱ কিৰণৰ শত পূষ্পবাণে, শতখনি হিয়া মদনেৰে হানে;
নোহোমায় তাৰ এটি চোকা শৰো, এনেখনি কাৰ কঠিন হিয়া?-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

বজ্ৰৰ নিষ্ঠুৰ স্বৰে যেইদিনা ঋষি-অভিশাপ ঘোষিত হ’ল,
যেইদিনা সেই কুসুম-শয়ন পাষাণ নিদ্ৰালা, বাগৰি গ’ল;
সিদিনাৰেপৰা কত প্ৰেমিকৰ পৰিছে আঘাত গীত-লহৰৰ!
নগলে পাথৰ, নজলে আখৰ, নজলে বুকুৰ জ্বলন্ত ভাষা,-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

কত প্ৰভাতৰ অৰুণ অধৰে জীৱনৰ ৰস ঢালি দি যায়,
অতীতৰ কত বিপুল বেদনা নিচুকায় জুৰ মলয়া-বাই!
ঋষি-অভিশাপে পোৰা হিয়াখনি লুইত বুকুত লভিছে জিৰণি;
তেওঁ দেখোঁ আৰু সেই হৃদয়ত প্ৰতিধ্বনি ক’ত এনুৱা আশা-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

কোন অনাহুত, কোন অভ্যাগত, কোন কামাতুৰ স্বৰ্গীয় ৰথী
আহি পালে আজি ই হেন সন্ধ্যা দিব্য পৰিধানে, ৰথত উঠি?
প্ৰেমিক-পৰাণ মদন-উদ্দীপ্ত, কামিনি উৰ্ব্বশী ঋষি-অভিশপ্ত;
জোনাকৰ এই উতলা পৰশে পাষাণত জানো জলাব ভাষা-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

লুইতৰ শুভ্ৰ ৰূপালী বালিত পাতিলে মদন-পিছলা শয্যা,
নীলাচল আৰু অশ্বক্লান্তে তাতে অক্লান্তে আৱৰি ৰাখিলে লজ্জা |
কেউপিনে উঠে গন্ধ-মধুৰিমা,- ই কি মিলনৰ প্ৰথম পূৰ্ণিমা |
ই কি পৃথিৱীতে প্ৰেমিক-প্ৰেমিকা প্ৰথম সাক্ষাত জোনালী নিশা!-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

বুঢ়া লুইতৰ বুকুতো উঠিল জিলমিলকই প্ৰেমৰ ঢউ,
পাষাণী সুন্দৰী উৰ্ব্বশীৰ কিন্তু সাৰ-সুৰ একো হ’বৰ মউ |
কাম-কলঙ্কিত চন্দ্ৰদেৱ আজি, কাম-অলঙ্কিত হৈ আহে সাজি!
সৰগৰপৰা মৰতত আজি পিছলি পৰিছে মিলন-শিখা-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

চুচুক-চামাক মদন-বিহ্বল নিশিৰাজ আহি চাপিল কাষ,
ভয়-চিন্তা কত আৱেগ-অগনি! নিব জানো মেলি প্ৰণয়-পাশ?
নউ আহি সউ ৰথ আকাশৰ পাই উৰ্ব্বশীৰ মূৰৰ ওপৰ,
পাষাণী দেৱীৰ কপালত দেখোঁ বিজুলী-ৰেখাৰে হ’লহি অঁকা-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

কত যুগ গ’ল, যুগান্তৰ গ’ল, বই গ’ল কত মলয়া বাৱ!
কত নাৱৰীয়া নাও বাই বাই কই গ’ল-উঠাঁ উৰ্ব্বশী মাৰ!
ছয় ঋতু কত বিবিধ চৰায়ে, কত বিমোহন নৱ সূৰ্য্যোদয়ে
কৰি যায় সেই একে আৰাধনা, একেটি আহ্বান একেটি কথা,-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

হায় অভিশপ্তা, হায় অনুতপ্তা! পাষাণী বেশেৰে আহিছে শুই;
শত অনুৰোধ তেও কিয় শুনে, তেও কিয় জলে সৌন্দৰ্য্য-জুই
যাৰ নয়নৰ এটি কটাক্ষেৰে, তপোভঙ্গ হয় সকলো মুনিৰে,
তাৰ দুৰ্ব্বাসাৰ এটি দুৰ্ব্বাক্যত ৰ’ব চিৰকাল ইহেন দশা?
নহয়, নহয়;- ‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

শত বৰষক শত হৰষৰ শত পৰশেৰে সৰস কৰি
স্বৰগত নাই সেই সৌন্দৰ্য্যৰ অপূৰ্ব্ব কালিকা নন্দনেশ্বৰী |
যি ধন হেৰাই স্বৰগ দুখীয়া, তাৰে স’তে হক মৰত সুখীয়া;
হাঁহাঁ হে স্বৰগ, হাঁহাঁ হে মৰত, হাঁহাঁ সৌভাগ্যৰ সেন্দুৰী ঊষা-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

ই কি! আকাশত দেৱতাসকলে কিবা আগন্তুক চাইছে জুমি?
কিৰণ-বেশেৰে অস্পৰাসকলে চুমি পৰে কিয় মৰতভূমি?
ই কি অনাঘ্ৰাত কুসুম-মাধুৰী, ই কি পৃথিৱীত নৱ স্বৰ্গপুৰী?
ই কি অভিনৱ নতুন সৃষ্টিৰ নৱ পাতনিৰ নৱীন ৰেখা-
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

সহস্ৰ যুগৰ সহস্ৰ দেৱৰ মুক্তিবাণী লই শিৰত আজি
উৰ্ব্বশী-উদ্ধাৰ হেতু চন্দ্ৰদেৱ আহিল প্ৰেমিক সন্ন্যাসী সাজি |
শাৰদী পূৰ্ণিমা-ৰূপ কিৰণেৰে মুক্তিৰ প্ৰসাদ জোনায়ে বিতৰে;
তাৰে প্ৰেৰণাত চোৱাঁ কি নতুন আশাই মেলিলে পোখা-
উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়সী, উঠাঁ যৌৱনৰ সাদৰী সখা!’
জাগৃত সউযে ভাগ্যৰ উদয়-অচলত দিব্য জেউতি-ৰাজি,
জাগৃতা, জাগৃতা পাষাণী সুন্দৰী ভুৱন-মোহিনী বেশেৰে সাজি!
স্বৰগে মৰতে আজলী বিজুলী, কিযে নৱ আশা উঠিছে উজলি |
কিযে মধুময়, পূত পৰিণয় উৰ্ব্বশী-চন্দ্ৰমা-মিলন-নিশা!
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়সী, উঠাঁ যৌৱনৰ সাদৰী সখা!’

গ’ল শত যুগ, কালাভিশাপৰ সেই বিষ-কোপ কেনিবা গ’ল;
মুকুলি স্বৰগ, মুকলি মৰত, বিশ্বৰ সকলো মুকলি হ’ল!
স্বদেশ-বিদেশ মুকলি মুকলি, ছিগিল লোহাৰ বন্ধন-শিকলি!
মুক্ত ঈশ্বৰৰ মুক্ত জগতত উজলিছে মুক্ত হোমৰ শিখা!
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

এই মিলনৰ পৱিত্ৰ অগনি জ্বলাঁ জ্বঁলা আজি জগত জুৰি!
কাল-অভিশাপ পাহৰি পেলোৱাঁ, বাজাঁ হে মুক্তিৰ অমৰ ভেৰী!
জয় হে জোনাক-জীৱন-যুক্তা, জয় হে উৰ্ব্বশী, হে শাপমুক্তা,
জয় জয় সৱে নন্দন ৰাজ্যেৰ অধিবাসী এই জোনালী নিশা!!
‘উঠাঁ হে উৰ্ব্বশী, উঠাঁ হে প্ৰেয়্সী, উঠাঁ যৌৱ্নৰ সাদৰী সখা!’

You must be logged in to post a comment.