Categories

Ajit Boruah (2)
Ambikagiri Raichoudhury (5)
Amulya Barua (1)
Ananda Chandra Agarwala (2)
Aniruddha Dev (1)
Atulchandra Hazarika (2)
Benudhar Rajkhowa (1)
Bhabananda Dutta (1)
Bhaben Barua (3)
Bhagawatiprasad Baruah (1)
Bhairab Ch. Khataniar (1)
Binanda Chandra Baruah (1)
Birendranath Barkataki (1)
Birendranath Bhattacharyya (1)
Chandra Kumar Agarwala (2)
Chandradhar Barua (1)
Dandinath Kalita (1)
Debakanta Barua (2)
Devachandra Talukdar (1)
Dharmeswari Devi Baruahni (1)
Dimbeswar Neog (2)
Durgeswar Sharma (6)
Ganesh Gogoi (1)
Gopaldev (1)
Hari Barkakati (1)
Hemchandra Goswami (1)
Hiren Bhattacharyya (2)
Hiren Gohain (1)
Hirendra Nath Dutta (3)
Hiteshwar Barbarua (1)
Homen Borgohain (2)
Indreswar Borthakur (1)
Jamuneswari Khataniar (1)
Janjegyaswar Sharma (1)
Jatindranath Duara (7)
Jyotiprasad Agarwala (2)
Kamalananda Bhattacharyya (1)
Keshab Mahanta (1)
Keshavdas Kayastha (1)
Krishnaprasad Agarwala (1)
Lakhminath Phukan (2)
Laxminath Bezbarua (4)
Mahendra Borah (2)
Mahim Bora (1)
Mahim Borah (2)
Mitradev Mahanta Adhikari (1)
Mofijuddin Ahmed Hazarika (1)
Nabakanta Barua (1)
Nabakanta Baruah (4)
Nalinibala Devi (3)
Nilamani Phukan (3)
Nirmalprobha Bordoloi (1)
Padmadhar Chaliha (1)
Padmanath Gohainbarua (1)
Padmanath Sharma (1)
Parbati Prasad Barua (1)
Prasannalal Choudhury (1)
Raghunath Chowdhary (4)
Ram Gogoi (1)
Ratnakanta Barkakoti (5)
Sameer Tanti (1)
Sananta Tanti (1)
Snghadutta Dev Adhikari (1)
Soiladhar Rajkhowa (2)
Srimanta Sankardev (1)
Surya Kumar Bhuyan (4)
Thaneswar Hazarika (2)
Umeschadra Choudhary (1)

ৰণ-জেউতীৰ-পৰা – ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ

ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ || ১৮৮৭-১৯৬০
        
        ৰণ-জেউতীৰ-পৰা
        
        শিবিৰ শিবিৰে সুৱদী সন্ধ্যা
        ফুলে কি প্ৰাণৰ ৰজনী-গন্ধ্যা!-
ঘৰে পৰে মিলি                আঁকোলা-আঁকোলি
        মুখত হিয়াৰ হাঁহি,
কেনি বাজে অই                জোনোৱালী ৰাতি
        নিমাতে মোহন ৱাঁহী!
        গন্ধ-অনুলেপ, স্নান-আহাৰেৰে
        জনে জনে হাঁহি মুকলি মনেৰে,
দিয়ে ঢালি চিত                গীত-তৰঙ্গত
        ঝঙ্কাৰ বীণাৰ তান;
নয়ন-বাণেৰে                জিনে নাচনীয়ে
        বাণেৰে নিজিনা প্ৰাণ |

শ্ৰমেৰে অৰ্জ্জা সুখৰ নিদ্ৰাই
গ্লানি শৰীৰৰ নিয়েহি নিৰাই;
পুৱালে’ প্ৰস্তুত                দিণৰ ৰণলে’,
        লাগে ঘুৰি মহামাৰ;
আপোন পৰৰ                এনেটি সপোন,
        চিনোযে নৰয় তাৰ!
        

        এই অনুক্ৰমে যায় দহ দিন,
        যিদিনা জাহ্নৱী হ’ল পুত্ৰহীন,
শৰৰ শয্যাত                পৰি পিতামহ
        গণিছে শেষৰ দিন;
নধৰা কৃষ্ণক                অস্ত্ৰ ধৰালে
        গ’ল ভকতিত লীন!

        আখৰে আখৰে প্ৰতিজ্ঞা দুষ্কৰ
        শেষ নিশ্বাসেৰে ৰাখিলে নিজৰ,
শৰৰ অঞ্জলি                ল’লে অৰ্জ্জুনৰ
        বুকুত দিলেযে ঠাই,
তীৰৰ শয্যাত                পৰি ৰ’ল বীৰ
        দিবলে’ তুলনা নাই |
        
        এনেটি বীৰৰো আতঙ্ক জগালে,
        দিনে দিনে কিযে চমক লগালে,
নিজ বীৰ্য্য-বলে                বীৰ ঘটোত্কচ
        ভাৰতত ধন্য হ’ল;
আৰ্য্যৰ হিয়াত                অনাৰ্য্যৰ নাম
        কল্পান্ত কাললে’ ৰ’ল |
        
        শুনি হৈড়িম্বই ভীষ্মৰ নিপাত,
        থমকি খন্তেক কৰে অশ্ৰুপাত,
‘অতদিনে ধৰা                বীৰশূন্য হ’ল,
        -ওলাল বুকুৰপৰা,
‘সাৰ্থক জনম                এনেটি বীৰৰ
        বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰা |’

        দশম দিনৰ হ’ল অৱহাৰ
        ঘৰে পৰে মিলি কৰে হাহাকাৰ!
ভীষ্মৰ লগতে                হিয়া দেৱতাৰ
        নিজম পৰিল,-গ’ল!
ভিন ভিন পথ                কুৰু পাণ্ডৱৰ
        অশ্ৰুৰে নেদেখা হ’ল |

        অৰ্দ্ধেকৰ বেছি উভয় পক্ষৰ
        হ’ল অতদিন অতিথি যমৰ |
হতাশ যুঁজাৰু                যুঁজত লগোৱা
        কেনে সি কঠিন কাম
সাধিলে সহজে                দাতাকৰ্ণে তাক
        জলালে বীৰৰ নাম |

        আচাৰ্য্য দ্ৰোণক পাতি সেনাপতি
        ওলাল যুদ্ধলে’ ক্ৰুৰ কুৰুপতি;
সেনাৰ আগত                কৰ্ণ মহাবীৰ
        আহিছে হুঙ্কাৰ ছাড়ি,
ভীষ্মৰ বিহনে                ল’ব প্ৰতিশোধ
        আজি অৰ্জ্জুনক মাৰি |

        কৌৰৱ সেনাৰ দ্ৰোণতে বিশ্বাস,-
        দিলে দ্ৰোণে বুজি সীমাৰে আশ্বাস,-
‘ঘেৰি ধৰি আজি                শ্ৰেষ্ঠ পাণ্ডৱৰ
        আনিম সিংহক বেৰি,
দেৱৰো দুৰ্দ্ধষ                অৰ্জ্জুনে যদিহে
        দিয়ে অৱকাশ এৰি |’
        
        দ্ৰোণে ৰচে বেহু, শকুনিৰ চাল,
        উঠিছে গুজৰি কৰ্ণ মহাকাল,
একে দিনে যেন                দিব জিকি ৰণ
        নাচে দুৰ্য্যোধনে চাই;
এনেতে গাজিলে                শঙ্খ কেশৱৰ
        কুৰু-কুল চঁকি যায় |

        হুৰা হুৰি লাগে দুয়োটি পক্ষৰ,
        পাখি-আস্ফালন ক্ৰুদ্ধ গৰুড়ৰ!
যুঁজক সিফালে                নাৰায়ণী সেনা
        কৃষ্ণ অৰ্জ্জুনক ঘেৰি,
ভীম ভগদত্তে                 যুঁজক ইফালে
        ধৰ্ম্মক মাজতে এৰি |

        অলম্বুষ বীৰে ৰোধি হৈড়িম্বক
        দিয়ক সুচল প্ৰমত্ত গজক,
ভগদত্তে যাতে                আজিয়ে ভীমক
        গচকি মাৰিব পাৰে |
চক্ৰাকাৰে বেহু                ৰচে আচাৰ্য্যই
        ক’ত অভিমন্যু সাৰে?

        চমকি উঠিল যত কুৰু-বীৰ
        দেখি সুৰক্ষিত ধৰ্ম্ম যুধিষ্ঠিৰ |
কোনে যেন কয়                আকাশ-কোলাত,
        ‘অৰে অ’ দুৰ্য্যোধন,
বীৰ অৰ্জ্জুনৰ                ৰথৰ সাৰথি
        আপুনিযে নাৰায়ণ |’

        কৰি শঙ্খধ্বনি সেনা নাৰায়ণী
        ঘেৰে চতুৰ্দ্দিশ কৃষ্ণকো নগণি,
যুঁজি প্ৰহৰেক                বীৰ ফাল্গুনিয়ে
        নেপায় কেনিও ত্ৰাণ,
উত্তাল তৰঙ্গ                গৰ্জ্জে সমুখত
        চমকি যঠিল প্ৰাণ |

        হঠাত পাৰ্থৰ পৰিল মনত
        তাষ্ট্ৰ নামে বাণ আছে যে তূণত,
হানে গণ্ডীৱেৰে                মনৰ উল্লাসে
        অব্যৰ্থ সন্ধান তাৰ,
নিমিষতে সি কি                 বিভ্ৰম ঘটালে
        লাগি গল ধৰ-মাৰ |

        পৰস্পৰ দেখে কৃষ্ণ-ধনঞ্জয়,
        কটা-কটি কৰি নিজে হ’ল ক্ষয়!
এটি প্ৰহৰতে                নাৰায়ণী সেনা
        ভালেখিনি গ’ল মৰি,
ফুলা মদাৰৰ                অতনা গছনি
        উভলি থাকিল পৰি |

        উৰি গ’ল ৰথ য’ত যুধিষ্ঠিৰ,
        লাগে ঘূৰি ৰণ দ্ৰোণ-ফাল্গুনিৰ |

ইফালে গজেৰে                ভগদত্ত বীৰ
        গৰজে ভীমক পাই,
উঠে কি জলক                ৰণ-জেউতিৰ,
        কাৰো পৰাজয় নাই |

        সুপ্ৰতীক নামে প্ৰাগজ্যোতিষৰ
        সুপ্ৰতীক সঁচা সমস্ত গজৰ,
এনে শিক্ষা তাৰ                অদ্ভুত চালনা
        নশলাগি কোনে পাৰে?
এই-এই-ধৰি                শুঁৰেৰে মেৰাই
        ভীমক আফালি মাৰে!

        পলকতে ভীমে বুদ্ধি-প্ৰভাৱেৰে
        বিদ্ধ কৰি শুঁৰ তীব্ৰ নাৰাচেৰে
বিজুলি বেগেৰে                পৰিকি তলত
        পেটত আঘাত কৰে;
ভীষণ চীত্কাৰ                কৰি কৰীৰাজে
        ত্ৰাসত আঁতৰি পৰে |

        ‘মাৰিলে মাৰিলে ভীমক মাৰিলে’-
        পলাতকে কান্দি গগণ ফালিলে |
চমকি অৰ্জ্জুন                চঁকি যুধিষ্ঠিৰ
        উধাতুৱে আহে লৰি,
ডেও দি উঠিছে                বীৰ ঘটোত্কচ,
        অলম্বুষে ৰাখে ধৰি |

        আহিয়ে দেখেকি ভীমে গদা লই,
        আক্ৰমে গজক ঘৃতাছতি হই,
আঁজুৰি গজে সি                গদা কাঢ়ি লই
        ভীমৰ মূৰলে’ মাৰে,
একে উচালতে                বায়ুৰ বেগেৰে
        বাগি দি মাৰুতি সাৰে |

        ক্ৰোধত অৰ্জ্জুন জ্বলে ভয়ঙ্কৰ
        বৰষে ধেনুৰে অগণন শৰ;
শৰৰ জালেৰে                আন্ধাৰ, আন্ধাৰ,
        একোকে নমনা হ’ল;
বায়ৱ অস্ত্ৰেৰে                আন্ধাৰ উৰাই
        ভগদত্ত থিৰে ৰ’ল |

        অস্ত্ৰই অস্ত্ৰই লাগে কটা-কটি,
        নেঘাটে কোনোটি এটি খোজো হটি |
খঙত ভমকি                ভগদত্ত বীৰে
        বৈষ্ণৱাস্ত্ৰ লয় জুৰি;
কঁপিলে আকাশ                কঁপিল পৃথিৱী
        -আহে কালান্তক উৰি!

        হঠাঁতে কৃষ্ণই আৱৰি পাৰ্থক
        ধৰে বুকু পাতি অব্যৰ্থ অস্ত্ৰক,-
নৰকাসুৰৰ                শৰ ভয়ঙ্কৰ
        কৃষ্ণত বিলীন হ’ল;
শেষৰ ভৰসা                প্ৰাগজ্যোতিষৰ,
        আজি সি কৃষ্ণলে’ গ’ল |

        কৰীকুম্ভ ভেদি সিংহ-নখাঘাত,
        গাণ্ডীৱীৰ সি কি শৰৰ সংঘাত,
পৰে সুপ্ৰতীক                আৰোহীৰ সতে
        লৰিল ৰণৰ থলী;
অৰ্দ্ধচন্দ্ৰ বাণ                হানিলে বুকুত
        গ’ল ভগদত্ত হ’লি |

        ছাড়ে সিংহনাদ পাণ্ডৱ সেনাই,
        কৌৰৱ সেনাৰ আজি ধাতু নাই!
পূবলই চাই                বীৰবৰে যেই
        শেষৰ নিশ্বাস ল’লে,
এটুপি অশ্ৰুৰে                এটি হুমুনিয়া
        প্ৰগজ্যোতিষৰ বলে |

You must be logged in to post a comment.